Nasıl başlasam bilmiyorum, böyle biyerlere yazı yazmayı falan sevmem ama şu an ne hissettiğimi bilmeyecek kadar duygu karmaşası yaşıyorum. İçime bir öküz oturmuş gibi ama neden bilmiyorum. Depresyondayım şu aralar.
Bugün anladım ki kimseye güvenmemek gerekiyor bu dünyada herkez kendi menfaatleri peşine düşmüş, çıkarcı olmuş. Ve hayal aleminde yaşamıyoruz bunu anladım gerçekçi olmak lazım duygularla değil mantıkla hareket etmek lazım. Ne demiş Chu Guevara 'gerçekci ol imkansızı iste'. Hayat elimizden akip gidiyor ve biz durmuş bakıyoruz. Hayatta sadece bir hiç olmak.. Hiç olarak kalmak... Bugün ölsem beni kim 10 yıl sonra hatırlıyor olacak belki sadece ailem.. annem... babam... konu neden bu kadar karamsarlaştı anlamış değilim ama yazmaya devam Anı yaşamalı bir insan yaşadığın yerin, şehrin, ülkenin değerini bilmek lazım. Keşke şu şehirde yaşasaydım demek yerine yaşadığın şehrin güzelliklerini görmek. Keşkelerle hayat yürümüyor. ve hayal kurmakla. Mesela bir erkekten hoşlanırsın kendini onunla hayal edersin, mutlu... Ama bir gün gelir onun her kıza sana davrandığı gibi davrandığını görürsün.. o an işte herşeyin farkına varırsın, Ne kadar acımasız bir hayatta ne kadar acımasız insanlarla yaşadığının. Hiç üzülmediğini zannedersin, zaten ondan hoşlanmamıştım dersin ama ansızın gözünden yaş akıverir ne düşündüğünü ne hissettiğini bilemeden.O an kendini boşlukta nefes alamazken bulursun. Hayat etrafında dönerken senin durduğun nefes alamadığın o an. İnsanlar konuşur, birbirleriyle, seninle ama hiç birşey duymassın. Belki bunun sebebi sadece o erkek değildir. Gururdur. Gururuna yediremessin. Neden yaşıyorum ki dersin, benim amacım neydi? Amacını bile unuttuğunun girdabında kaybolduğunun farkına varırsın. Artık o hayal aleminden çıkmanın vakti gelmiştir. Gerçekçi olmanın. Mantığınla hareket etmenin vakti gelmiştir de geçiyordur bile. Sadece bu gün yaşadıklarını ve o saçma mutluluk hayallerini değil, geleceğini de düşünmen gerektiği gerçeği.....